Praktijk voor fysiotherapie en manuele therapie

Leven met fibromyalgie 'Maar je ziet er helemaal niet ziek uit.' Wat horen mensen met fibromyalgie dat vaak. Wat voel je je dan eenzaam, veroordeeld alsof je lui bent, onbegrepen... Het is niet eens negatief bedoeld, maar verbazing... Verbazing dat je je moe voelt, pijn hebt continu en soms langs de zijlijn staat als het om werk, sport of andere sociale activiteiten gaat. Dat je weer eens afzegt omdat je voelt dat het niet gaat. Fibromyalgie is geen aandoening die je op een scan terugziet. Geen duidelijke afwijking op een foto of iets wat je in het bloed kan meten. Het is een ontregeld pijncentrum, een ontregeld lichaam. Je voelt het elke dag. Pijn die verplaatst, vermoeidheid die niet overgaat met slapen, spieren die voelen alsof je een marathon hebt gelopen. Reacties raken diep. Denk eraan als je iemand in je omgeving kent, besef dat het pijn en verdriet mag doen als het jezelf betreft en je weer eens hoort 'je ziet er niet ziek uit', 'het zit tussen je oren', 'je moet wat meer beweg

Pijn en slaap zijn een wederzijds versterkend duo. Veel patiënten met chronisch pijn hebben namelijk verminderde slaapkwaliteit en -duur. Aan de andere kant leidt slechte slaap tot verhoogde pijngevoeligheid en toename van bestaande pijnklachten. Slaapproblemen verdubbelen tot verdrievoudigen zelfs de kans op chronische pijn. Toch horen wij chronisch pijnpatiënten van hun therapeut over het belang van een goede nachtrust; laat staan hoe ze dat zouden kunnen realiseren. Wat gebeurt er nou precies in het brein waardoor u dan slecht slaapt? Pijn activeert het stress- en waaksysteem in de hersenen waardoor diep slapen moeizaam wordt, terwijl diepe slaap juist essentieel is voor lichamelijk herstel. Bij een behandeltraject hoort dan ook dat u informatie krijgt welke slaapinterventies bewezen effectief zijn, hoe u structuur aanbrengt in bedtijden en slaapomgeving maar ook hoe u bijvoorbeeld piekeren en spanning rond het slapen kan verminderen door bijvoorbeeld mindfulness of ademhalingsoefen

Komende week zijn de verkiezingen. De meeste partijen praten over bezuinigingen op de zorg. Het kan onrust oproepen: Wie zorgt er voor mij als ik oud, kwetsbaar of ziek wordt? Is er dan nog zorg? Ik hoor patiënten die worstelen met wachtlijsten, patiënten met kinderen die maar niet aan de beurt komen bij jeugdzorg waardoor zij als ouder veel stress hebben, patiënten die bezig zijn met een studie maar al maanden uitgevallen zijn en steeds meer achterstand hebben omdat ze maar geen plek vinden bij een psycholoog. Ik merk de verschillen tussen patiënten van lage en hoge sociaal economische status: de een kan het eigen risico en de eerste twintig behandelingen (die je eigen deel zijn) bij een chronische indicatie als na een operatie eigenlijk niet betalen en de ander kan het makkelijk missen. Zo kan de ene patiënt na een complexe operatie maar 6 x behandeling bekosten terwijl de ander 20 zelf betaald en daarna een jaar toegang heeft tot de fysiotherapie vanuit de basisverzekering. Uiteraar